Terug naar gedichten

De foto

De foto van ons drieën
zie ik elke dag weer staan,
het doet me denken
aan de liefde die we deelden,
aan de jeugd die we hadden,
aan de kinderen die we waren.
Tegelijkertijd
doet het me inzien
dat niets is of zal zijn
zoals het was,
de kindergezichtjes
zijn gekeerd tot oude,
rimpelige gezichten,
de glimlach
tot een bezorgde blik,
de liefde
tot iets wat we niet kunnen
en niet willen benoemen.

SFelice

13-05-2010

SFelice

Geregistreerd op:
13 mei 2010

Beoordeling

Leden (6):

6.7

Stemmen

Je bent niet ingelogd:



Ben je nog geen lid, klik dan hier om je aan te melden

Reageren op dit gedicht

Camiel Geregistreerd op:
10 oktober 2010
Uit: theater, bioscoop, concert, festival

Gepost door Camiel op 10 October 2010, 21:42

Mooie omschrijving over het familie gevoel en samen ouder worden. Mijn complimenten!

Je bent niet ingelogd:



Ben je nog geen lid, klik dan hier om je aan te melden