Terug naar gedichten
Stille Regen
Stille regen
Door beslagen glas zie ik je tranen
Die zich langs je wangen een weg banen
Als de auto wegrijdt
Een moment van spijt
Maar het zou ook matglas kunnen zijn
Je stem klinkt nu gedempt
Je ogen worden al wazig
De afstand tussen ons wordt groter
De tijd loopt gestaag
De weg lijkt glad als boter
Je zal wel gissen
Wat ik denk, wat ik doe
Waar zit de ruitenwisser?
De nacht strekt zich voor me uit
Zo veel mijlen buiten gezicht
Stortend zwart zonder geluid
Ik doe mijn ogen dicht
Omsloten door stille regen
En ik weet wie er huilt