Terug naar gedichten
Levende Storm
Woorden schetsen een beeld
slechts door tijd gescheiden
van de werkelijkheid.
Beschreven ben jij
als een blad dat dwarrelt
in de eeuwige storm van het leven.
De wind raast, maar kalmeert
bij het voorbijgaan van jou
en weet dat het tijd is
om het geschrevene te wissen
en dan te waaien
naar het einde van de wereld.
Altijd en eeuwig
raast de storm voort
maar als wij bij elkaar staan
vindt de wind jou niet
en draait om ons heen
zoekend naar wat waaien moet.
En in de kern is het stil
geen wind, geen bladeren,
maar ook geen schrijven,
geen geluk, geen verdriet.
Dus loop je naar buiten
onbeschermd, maar levend
en de storm raast van geluk.
