Terug naar gedichten
Ware Liefde
Kleine Edwin zat te spelen, met z’n vriendje in het gras.
Maar toen kon hij ’t nog niet weten, dat eigenlijk z’n vriendje z’n vriendinnetje was.
Jaren lang speelden ze kleutertje luister, oh ze hadden reuze pret,
met een voetbal en wat autootjes die dan in de file werden gezet.
Krijtjes hadden ze om mee te schrijven, zomaar midden op de straat,
ach je weet wel hoe het met twee zulke kleine jochies gaat.
Bloempjes deden ze ook wel plukken, ja, echt wel, een heel boeket
van die gele boterbloempjes en die werden dan in een vaasje gezet.
Oh ja, ze speelden impel simpel en ook diefje met verlos.
Ze namen een fort in met vlag en wimpel en soms waren ze samen ook de klos.
Ja vriendjes waren ze voor het leven, maar ze verloren zich uit het oog,
omdat z’n vriendje met z’n ouders naar een andere omgeving toog.
Edwin kon wel hardop janken, janken ja van zo’n groot verdriet,
want je kunt immers niet weten of je, je vriendje ooit nog eens ziet.
Jaren, oh zo vele jaren later, ’t was op een mooie dag in mei.
De zomer zat eraan te komen en dat maakte iedereen blij.
Edwin dacht ik pak een pilsje in Tante Jansje’s Pijpenla.
Tante Jansje had een kroegje en daar liep geen blind paard scha!
’t Hele dorp kocht daar z’n biertje en dat was gewoonte getrouw,
want tante Jansje, en dat wist je, nou die nam het niet zo nauw.!
Edwin had na lange jaren eindelijk een punt gezet,
achter z’n relatie met z’n meisje, want dat was niet je van het!
En nu zat hij daar te kijken in de kleine pijpenla,
met een sfeer van laat je niet kisten en muziek van tra-la-la-la-la.
Plotseling stond daar een scheet van een gozer, met een lieve lach op z’n snuit.
Spontaan gaf hij Edwin gelijk een pilsje en zei nu drinken we er samen één, vooruit!
Zo bekend was die lieve lach toch waar had Edwin die eerder gezien.
Hij kon het zich even niet meer herinneren, was het een vergissing misschien
Maar toen sprak die knul de woorden, die van diefje met verlos,
allebei keken ze getroffen, allebei waren ze weer de klos.
Samen zijn ze bloemen gaan plukken, boterbloemen, geel en zacht,
om ’t elkaar echt te bewijzen, dat het de liefde is die lacht!
Prachtig is het wat een vriend een vriend kan geven, reeds als kleuter en dan als man.
’t Is gewoon uit het leven gegrepen, Edwin weet er alles van.