Terug naar gedichten
Touwen
stille waters diepe gronden,
van die dag heb ik me gebonden,
nam ik jouw levenslust over
maar nu is het maar pover
de kleine dingen zijn veranderingen in je leven
dan zou je wel eens de moed opgeven
het is moeilijk om te blijven strijden
als ze je helemaal open snijden
je weet niet aan wie je nog belang hecht
maar, je staat op en vecht
je vecht zodat je de eer hoog houd
maar wat als je alleen bent? dan is het koud
koud en daarnaalleen gelaten
zou het helpen als we erover praten?
je hecht je aan de vrienden die je nog vertrouwen
maar overal, gang je nog steeds vast aan de oude, pijnlijke, onzichtbare touwen