Terug naar gedichten
Schreeuw om liefde
Je ontgoochelt me
Ik ben zo diep ontgoocheld in jou
Schreeuwde ze me toe
Ach zo, ontgoochel ik jou,
en in wat dat wel?
Ik begon, met een licht ironisch toontje, mogelijke oorzaken op te sommen
ACH MAN, IK HAAT JE
ze barstte in tranen uit, tranen van onmacht, tranen van woede
Schijnbaar onverstoorbaar dramde ik onderkoeld door
Nee, ik meen het, in wat dan wel?
In jou fantasieën rond mij? Jouw opkijken naar mij?
Ik ben geen god, ... maar een mens,.. net zoals jij
Maar jaaaa!
JOUW ontgoocheling heb je zelf gecreëerd,
daar ben jij en jij alleen verantwoordelijk voor
JIJ veridealiseerde me
JIJ JIJ JIJ JIJ
JIJ zette me op een pied de stalle
JIJ maakte me tot jouw god
Hoe dikwijls heb ik je niet gevraagd om dit niet te doen
En stop dat geween
Ik verloor mijn schijnbare zelfbeheersing, ik werd zelfs pissig
Ik was je mooiste, ik was je verstandigste, ik was je creatiefste, ik was je liefste
Superlatieven, altijd maar superlatieven
En nu, nu ben ik het die mevrouw ontgoochel
Ga je nu eindelijk stoppen met wenen godverdomme
Dat eeuwige emotionele chanteren van jou
En terwijl ik die onzin uitkraamde
terwijl ik maar bleef aanrazen
voelde ik hoe ze me verliet
hoe ze bitter afscheid van me nam
Ja!, ik verloor haar
En ijzige kilte bevroor me
Omdat ik haar worsteling, haar schreeuw om mijn warmte en mijn liefde
Niet begreep
gustaaf de meersman
http://www.wix.com/gustaafdm/videokontakt
