Terug naar gedichten
Even eruit
Soms kan de straat zo leeg en stil zijn,
mijn voeten nergensgaande maken;
mijn lichaam zonder dorst of honger;
gedachten zwervers in het niets.
Een boom leeft m??r dan ooit tevoren
en overvalt mij met bestaansrecht;
elke ademhaling zegt : ik ben,
onwetend van het hoe of waar.
Ik ben een spons in diepe zee?n,
voor eeuwig in het onbewuste;
tegelijkertijd een eendagsvlieg,
en weet geen einde aan de dag.
Mogelijk zelfs ben ik gestorven,
tot ik bemerk hoe volgelopen
de straat het leven roept tot orde
en ik bewust weer mens moet zijn.
