Terug naar gedichten
Mijn duim
Mijn vertrouwde vinger
Zomaar een van de tien
Die mij het gevoel geeft
Dat ik niet alleen ben
Zomaar een van die velen
Die ene die je de kracht geeft
Om gewoon weer op te staan
en door te gaan
Een van die velen
Die precies past
Alleen die duim
geen enkel ander
Mensen zeggen dat ik moet stoppen
maar waarom
Dat ga ik niet doen
Ik heb er maar tien
Dan zou er toch
Minstens een van mij moeten zijn?