Terug naar gedichten
Achter de horizon
er ligt een zilveren ridder
te rimpelen in de wijn
het lijkt bodemloos
teveel luchtbellen
borrelen boven
ik gooi het glas om
tik hem uit het vruchtvlees
hij blaast mijn wereld om
geeft me een metafoor
en beveelt zijn geest
in mijn hand
over witte stranden
speelt de landloper
fata morgana
en ik deel de oase
het hart
dat leegloopt
van teveel stil water
zonder overkant
of wegen die open liggen
ik wil naar gisteren
maar hij zegt dat morgen
net begonnen is…
Amanda